W Kopańcu już w 1520 r. powstała parafia ewangelicka, która wybudowała własny drewniany kościół. Po przejęciu Śląska przez katolickich Habsburgów masowo konfiskowano mienie protestanckie. W dokumencie likwidacyjnym z 1654 roku, dotyczącym Kopanieckiego kościoła ewangelickiego, odnotowano, że wieś jest „[…] niesamowicie zaludnioną, bogatą, pełną ludzi”. Stanowiła ona kontrast z wyniszczonymi wojną innymi miejscowościami.

Z powodu dużej liczby mieszkańców w 1649 roku poszerzono kościół, a w roku 1667 dobudowano dzwonnicę. W wieku XVIII Kopaniec przeżywa okres swojej świetności. Były tu dwa kościoły, rzymskokatolicki i ewangelicki, dwie szkoły, dwa młyny i folwark. Działały domy handlowe Wenzela, Hartmana, Frommholda, Gebaura i Heina.

Około 1730 roku postawiono pałacyk z całym zespołem parkowym. Zaczęło rozwijać się tkactwo, związane z uprawą lnu. Zbudowano wtedy wiele stojących do dziś domów o charakterystycznej konstrukcji przysłupowej, typowej dla warsztatów tkackich.

W 1782 roku Kopaniec liczył 1023 mieszkańców i była to największa liczba mieszkańców w jego historii, która w później systematycznie spadała. O zamożności ludności świadczą barokowe epitafia nagrobne wmurowane w mury kościoła.

Powstała kolonia Kopańca, nazwana Rambergiem. W 1825 roku było już 206 domów, działał folusz, dziesięć krosien tkackich. Wykonywano w Kopańcu zegary słoneczne na wieże kościelne. W 1857 roku powstaje szkoła haftu i koronkarstwa wytwarzająca między-innymi artystyczne koronki brukselskie i brabanckie.

Pod koniec XIX wieku wieś zmienia swój charakter na wieś letniskową czy nawet uzdrowiskową, wykorzystującą swe radoczynne źródła. Pierwsi wczasowicze zawitali do Kopańca w 1890 roku. Od 1907 roku funkcjonuje tzw. „związek komunikacyjny” nastawiony na cele turystyczne i wypoczynkowe. W 1908 zaświeciła się pierwsza żarówka elektryczna, a w trzy lata później rozpoczęto prace nad przygotowaniem sieci wodociągowej.

W I wojnie światowej zginęło 23 mężczyzn zameldowanych w Kopańcu, którym w 1922 roku wystawiono pomnik usytuowany przed kościołem. W latach międzywojennych silnie rozwija się ruch turystyczny.

Rok 1927 zapisał się w historii Kopańca szczególnie dramatycznie. Dnia  8 czerwca tego roku przeszedł nad miejscowością żywioł, burza z wyładowaniami atmosferycznymi i oberwaniem chmury. Spłonął jeden dom w wyniku uderzenia pioruna, a wiele budynków mieszkalnych i gospodarczych zostało zmytych z powierzchni ziemi przez potoki wody, która w niektórych miejscach sięgała do wysokości 0,5 m.  Dnia 17 lipca żywioł powrócił, dopełniając dzieła zniszczenia. Straty oszacowano na 0,5 mln  marek.

W czasie II wojny światowej Kopaniec był dobrze rozwiniętą wsią letniskowo-rolniczą z bardzo dobrym zapleczem gastronomicznym i noclegowym. Po zakończeniu wojny napłynęła do Kopańca ludność polska, pochodząca przede wszystkim z terenów wschodnich II Rzeczypospolitej. Częstym przypadkiem było, że Polacy i Niemcy mieszkali razem pod jednym dachem przez wiele miesięcy, do czasu przesiedlenia Niemców.

Te dramatyczne wydarzenia spowodowały, że miejscowość straciła swój letniskowy charakter, przekształcając się w wieś typową rolniczą. Nastąpiła również zmiana nazwy z niemieckiej „Seifershau” na „Zalesie” i w 1946 na „Kopaniec”.

Kolejne lata przynoszą zniszczenia w infrastrukturze wsi. Znika bezpowrotnie wiele zabytkowych obiektów architektonicznych, między innymi w latach 70., pałacyk z parkiem, kościół ewangelicki i zabytkowa plebania.

żródło: http://www.goryizerskie.pl/?file=art&art_id=112