Kościół św. Jerzego i cerkiew św. Onufrego w Pasłęku.
Kościół zbudowany na skraju ówczesnego miasta w 1592 r. Dawniej był świątynią szpitalną, pomocniczą.
Świątynia była wznoszona od lat 80. XVI w. Datę końcową budowy widać do dziś na jednej z kolumn podtrzymujących emporę – 12 V 1598 r. (jest to data zamykająca wszelkie prace wyposażeniowe kościoła). Kościół wybudowano na miejscu piętnastowiecznej kaplicy cmentarnej zniszczonej przez pożar w 1543 r. Przy świątyni istniał ewangelicki cmentarz czynny od XVI w. do lat 60. XX w. Dziś w tym miejscu znajduje się park miejski. Od 2011 r. w parku znajduje się dwujęzyczna tablica upamiętniająca fakt istnienia cmentarza. W najbliższym otoczeniu kościoła znajdują się płyty nagrobne pochodzące z XVII-XVIII w. Po 1945 r. obiekt został przeznaczony dla pozostałej jeszcze na tych terenach społeczności ewangelickiej. W 1966 r. prawo do użytkowania świątyni uzyskali także wyznawcy prawosławia.
Kościół zbudowano w konstrukcji ryglowej – drewniany szkielet z ceglanym wypełnieniem otynkowanym na biało – na planie zbliżonym do krzyża greckiego. Ściana zachodnia została wzniesiona przy użyciu polnych kamieni. Najstarszym elementem budynku jest ściana wschodnia, która pozostała ze zniszczonej w pożarze XV-wiecznej kaplicy. Była ona pierwotnie zwieńczona trójkątnym szczytem, który następnie przebudowano na niewielką wieżyczkę z dzwonem.
Na elewacji świątyni oraz w jej wnętrzu znajdują się XVII- i XVIII-wieczne płyty nagrobne. Nowsze, XIX-wieczne nagrobki, znajdują się w sąsiedztwie obiektu
Na teren świątyni prowadzi XIX-wieczna klasycystyczna brama.
Ołtarz główny pochodzący z XVII w. to tryptyk. Jego centralną część zajmuje scena Ukrzyżowania, na skrzydłach bocznych przedstawiono węża miedzianego i ofiarę Izaaka. Na emporze umieszczono organy. Uwagę zwraca ambona z baldachimem, a pod nim napis: Ecce Homo (oto Człowiek). W świątyni znajduje się także fragment tekstu ostatniej woli pruskiego króla Fryderyka Wilhelma III oraz obraz olejny z 1823 r. przedstawiający Marcina Lutra. Najbardziej oryginalne w wystroju świątyni są słowno-obrazowe przedstawienia ideowe na emporach. Część z nich jest związana z pietyzmem, czyli protestanckim ruchem odnowy religijnej. Współcześnie są niewidoczne dla oglądających, gdyż zakrywa je ikonostas.
Na uwagę zasługują fakt Użytkowania kościoła przez dwa wyznania. Część zachodnia służy społeczności prawosławnej (parafia św. Onufrego w Elblągu, dekanat Gdańsk, diecezja białostocko-gdańska Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego), a cześć wschodnia (od ulicy) kościołowi ewangelicko-augsburskiemu (parafia w Ostródzie, diecezja mazurska).
Źródło:
http://www.zabytki.mazury.pl/index.php?page=monument&id=63
www.zabytki.mazury.pl
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_%C5%9Bw._Jerzego_w_Pas%C5%82%C4%99ku